كوهن كه تعلق خاصى به تاريخ علم دارد ، اين نظر تكاملى پوپر را رد مىكند ، او معتقد است علوم مختلف تدريجا تكامل نمىيابند بلكه تكامل آن‌ها ناگهانى و در يك حوزه‌ى به‌خصوص رشد مىكند و گاه منجر به منسوخ شدن يك حوزه‌ى ديگر مىشود ، هرچند كه حوزه‌ى قديمى ممكن است كارآيى خود را در بسيارى از موارد دارا باشد . او حوزه‌هاى علمى را از هم جدا مىكند و مىگويد اين حوزه‌ها الزاما بر هم برترى كامل ندارند و حتى ممكن است تحت تأثير عوامل اجتماعى و با توجه به متخصصان به يك دانش به‌خصوص معرفتى به شكل كامل از ميان برود . اين همان اتفاقى است كه در كشور ما رخ داد و بسيارى از پيشگامان پزشكى نوين با شيفتگى به جهان غرب حوزه‌ى معرفى كهن ايرانى را كه چون معدن طلا قابليت قرن‌ها استخراج و استفاده دارد به يكباره به كنارى نهادند . دكتر حسين نصير كه يكى از بزرگ‌ترين متفكرين ايرانى در حوزه‌ى معرفت اسلامى است و تقديرنامه‌ى ايشان از آقاى كرمانشاهى جهت درمان پاىشان در همين كتاب به چاپ رسيده است ، در مجموعه مقالات درباره‌ى طب سنتى اشاره مىكند كه از دوران هخامنشى ، دانش ايرانيان نسبت به گياهان دارويى زبانزد ملل ديگر بوده و در عصر ساسانيان حتى نام برخى از داروها از زبان پهلوى وارد زبان يونانى شده است